Από τη Γαλαρία:
http://blog.stigalaria.org/2009/06/09/sygkybernhsh-nd-laos/Το αποτέλεσμα των ευροεκλογών χρήζει βαθύτατης ανάλυσης και σε διάφορα επίπεδα. Κυρίως γιατί πλέον στη σημερινή κατάσταση, παγκόσμια αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, δεν υπάρχουν “προγραμματισμένοι αυθορμητισμοί” για ένα γεγονός το οποίο αναμένεται. Αυθόρμητη ήταν η αντίδραση της μεγάλης μάζας πολιτών στα γεγονότα του Δεκέμβρη, όταν η σφαίρα του κράτους σκότωσε έναν “τρομοκράτη” έφηβο. Όμως η θέση της κοινωνίας, και ιδιαίτερα των ενεργών πολιτικά τμημάτων της, είχε διαμορφωθεί προ πολλού και με μια χρονοβόρα διαδικασία ενάντια στην καταστολή, ενάντια στην εξουσία των σωμάτων ασφαλείας που φυλάνε τους καταπιεστές του λαού.
Οι εκλογές ήταν αναμενόμενες και ο πολίτης “προγραμματίστηκε” να έχει κάποιες επιλογές: α) κάτι από όλα αυτά τα ψηφοδέλτια που κατεβαίνουν, β) ή τίποτα από όλα αυτά. Αυτό ήταν το βασικό δείλλειμα των ΜΜΕ και των μεγαλοσυμφερόντων. Και ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου επέλεξε το δεύτερο. Για την ακρίβεια προγραμματίστηκε να επιλέξει το δεύτερο. Η εκλογική διαδικασία αυτή απλά ολοκλήρωσε τον πίνακα του νεοσυντηριτισμού της ελληνικής κοινωνίας, της σύγχυσης που φτάνει σε φασιστομαλάκυνση.
Πώς θα εκτιμήσουμε το ειδικό βάρος της αποχής; Κάποιοι θα βγούν και θα πουν τα θετικά της, άλλοι τα αρνητικά της, τα οποία μπορεί όμως να υπάρχουν ταυτόχρονα και αυτό γιατί οι απέχοντες δεν είναι σύνολο πολιτικά ομοιόμορφο και συνεπώς δε μπορεί να αναλύονται μπακαλίστικα οι προθέσεις τους. Αυτό κάνει όμως από το πρώτο λεπτό των αποτελεσμάτων το εξουσιαστικό σύστημα στα κανάλια, το οποίο είναι το επόμενο βήμα της συντηριτικής ισοπέδωσης που ερμηνεύει όπως νομίζει ο καθένας το τί θέλει η κοινωνία.
Υπάρχουν πολιτικοποιημένοι άνθρωποι που απείχαν, με θέσεις, διαθέσεις και πολιτική δραστηριότητα. Αυτοί δεν καταγράφηκαν αλλά αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους να εκπροσωπήσουν τις ιδέες τους σε ένα άλλο πεδίο μάχης, πέρα από τις πανελαδικού τύπου εκλογές. Θα διεκδικήσουν στο χώρο δουλειάς τους, θα συνδιαμορφώσουν στο Πανεπιστήμιο εκεί όπου σπουδάζουν, ή σε τοπικό επίπεδο για κάποιο επιμέρους τοπικό ζήτημα. Η δική τους γνώμη θα καταγράφεται τόσο συχνά όσο προκύπτουν μαζικές διαδικασίες ζύμωσης και κοινωνικής διεκδίκησης. Αυτή είναι η αντισυστημική αποχή.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι “πολλοί” οι οποίοι δε πιστεύουν σε τίποτα, δε συμμετέχουν πουθενά κι ούτε αν προκύψουν οι συνθήκες στο περιβάλλον τους θα παρακινηθούν σε δράση. Μοναδικός μπούσουλας η “κωλάρα” τους. Κι αυτοί δεν καταγράφηκαν στις εκλογές, αλλά από την επομένη θα είναι όσο άφαντοι ήταν και πριν από αυτές. Πρακτικά, αυτοί οι άνθρωποι αν ψήφιζαν απλά θα εκβίαζαν ένα δικαίωμα το οποίο δεν δικαιούνται ως πολίτες. Γιατί δεν νοείται πολίτης ο οποίος να ασκεί τα πολιτικά και πολιτειακά του δικαιώματα μοναχά όταν του ζητάνε την ψήφο του σε εκλογές. Αυτή είναι η συστημική αποχή η οποία είναι αποτέλεσμα της πλημμύρας των κεφαλιών των πολιτών με όλα τα ακραία ατομικιστικά σύνδρομα και τους ισοπεδοτισμούς τύπου “όλοι ίδιοι είναι“, “τι θα αλλάξει“. Πολλοί από αυτούς δεν είχαν καν προσωπικό συμφέρον αφού στις ευρωεκλογές δε μπορείς να πας να ζητήσεις δουλειά από τον ευρωβουλευτή που δεν “σταυρώνεις”!
Στο θέμα αυτής της ισοπέδωτικής αντίληψης μερίδαςπολιτών για την πολιτική έχουμε αναφερθεί ξανά και το έχουμε χαρακτηρίσει ως δείγμα νεοσυντηριτισμού, όταν συνδυάζεται με πληρη αδράνεια συμμετοχής στα κοινά ή στη δημόσια συζήτηση.
Ένα άλλο θέμα είναι ότι υπάρχει μία σύγχυση στον τρόπο που απαντάται το ερώτημα “ποιος τελικά βολεύεται από την αποχή;”. Η απάντηση δε μπορεί να είναι απλή. Αν μιλάμε για την αποχή δυσαρεστημένων με τους κυβερνώντες που ενδέχεται να ψηφίσουν κάτι άλλο τότε σαφώς βολευόνται οι κυβερνώντες! Αν μιλάμε για αποχή “προβατοποιημένου” κόσμου που απλά θα ασκήσει καταχρηστικά το δικαίωμα στην ψήφο προς την υπόλοιπη κοινωνία στηρίζοντας τους καταπισετές του, τότε βολεύεται όποιος αντιδρά στην παρούσα κατάσταση και θέλει να αλλάξει.
ΟΜΩΣ, στις εκλογές αυτές είναι φανερό ότι το σύστημα εξουσίας επέλεξε να γίνει μάχη μηχνανισμών και όχι πολιτικοποίησης και προβληματισμού των μαζών. Ώθησαν τον κόσμο στην αποχή παρουσιάζοντας μία σκανδαλώδη κατάσταση που δεν είχε αρχή και τέλος και τα ΜΜΕ φρόντισαν να φαίνεται ότι αυτό το πέπλο της κατάχρησης εξουσίας είναι διαπολιτικό-διακομματικό, χωρίς κυρίαρχες αποχρώσεις. Ποιός έμεινε να ψηφίσει; Ένας κόσμος που καταλάβαινε ότι όσο μειώνεται ο αριθμός των ψηφισάντων τόσο η δική του ψήφος διαμαρτυρίας, έστω σε κάτι εναλλακτικό με το οποίο δεν ταυτίζεται απόλυτα, έπαιρνε αναλογική αξία, κια φυσικά ο κόσμος των μηχανισμών! Και ποιος έχει μεγαλύτερο μηχανισμό από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα;; Απλά δείτε τα αποτελέσματα!
Ας δούμε ένα παράδειγμα. Οι πολιτικοί ρεπόρτερ των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ όλες τις τελευτείες ημέρες ανέφεραν φράσεις σαν αυτές στα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες: “το επιτελείο του ΠΑΣΟΚ (ή ΝΔ) φοβάται τα επίπεδα της αποχής” ή “ανησυχεί η Χαρ. Τρικούπη (ή Ρηγίλης) για την αποχή της εκλογικής βάσης του κόμματος“. Δύο διαφορετικά τα υποννοούμενα: α) “ψηφοφόρε της ΝΔ (ή ΠΑΣΟΚ) σε χρειαζόμαστε, άσε τις κλάψες και έλα να ψηφίσεις“, β) “δυσαρεστημένε πολίτη που σκέφτεσαι να μη ψηφίσεις σε φοβάμαι πολύ, τρέμω, κι αν δεν έρθεις θα μου δώσεις ένα μεγάλο χαστούκι… απλά μην ψηφίσεις”.
Τα πραγματικά αποτελέσματα
- Δεξιά ακροδεξιά ενίσχυση, συντηριτικοποίηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
- Μη ύπαρξη συντεταγμένου αριστερού μπλοκ ανοιχτού προς την κοινωνία το οποίο να αποτελεί πραγματικό πόλο ο οποίος θα είναι ικανός να καταγράφεται και εκλογικά
- Πολυδιάσπαση δημοκρατικών δυνάμεων
- Η καταγραφή της αποχής ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας η οποία μπορεί να ερμηνευτεί ανάλογα με το που θέλει να οδηγήσει κανείς την κατάσταση. Δεν θέτει δηλαδή προϋποθέσεις για τις πολιτικές εξελίξειες, παρά επιταχύνει την αντιδραστικότητα των αντιλαϊκών πολιτικών.
- Οι τεχνητές αναταράξεις και το στρίμωγμα στον ΣΥΡΙΖΑ του οποίου του “φουσκώναν” και του “ξεφούσκωσαν” την επιρροή ώστε να προκαλέσουν εσωκομματικές διαμάχες για τις ριζοσπαστικές επιλογές της ηγεσίας. Ώρα να κάνουν αντεπίθεση οι “ανανεωτικοί” και να φέρουν τον ΣΥΝ εκεί που ξέρουν καλύτερα: ανάμεσα στο 2,7 και 3,2%! Να κι ένα παράδειγμα πως θα “βοηθήσουν” και οι Ταρζάν της δμοσιογραφίας που όταν θέλουν να γράψουν παπάρες τις βαφτίζουν “Επιστολές Αναγνωστών”…
- Νίκη φοβίας, καταστολής, μισαλλοδοξίας, τρομολαγείας οι οποίες αν και δεν έχουν περάσει σε πολύ μεγάλα τμήματα της κοινωνίας είναι νίκη για τους ακροδεξιούς και τη δεξιά ότι τα ζητήματα αυτά τίθενται πλέον στην καθημερινή αντζέντα με “λαϊκή εντολή”, έστω κάτω από αυτές τις συνθήκες που τις γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι μπορούν άμεσα να ανατραπούν από το μαζικό Κίνημα.
.
Άντε και Συγκυβέρνηση
Οι παπαγάλοι της ΝΔ έκαναν καλά τη δουλειά τους. Μερικές ημέρες πριν τις εκλογές διέρρεαν ότι η ΝΔ θα υποστεί πολύ μεγάλη ήττα. Στόχος να συσπειρώσουν τη βάση τους και επιπλέον να κάνουν την τελική διαφορά του 4,3% από το ΠΑΣΟΚ να φαίνεται σχεδόν τέλειο αποτέλεσμα και σχεδόν σίγουρα ανατρέψιμο μεχρι τις βουλευτικές εκλογές. Κι ας ορίεται, δήθεν, η ΝΔ για τα exit polls που απλά συνέβαλαν και αυτά (θελημένα ή όχι) στο σχεδιασμό της ΝΔ γαι τη της διαχείρισης της ήττας της.
Ενδιαφέρον είχαν και οι αναλύσεις στελεχών της κυβέρνησης (π.χ Χατζηδάκης) οι οποίοι αναζητούσαν τα αίτια της εκλογικής τους ήττας στην “ασφάλεια των πολιτών“, “την αδράνεια της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα βίας και βαδαλισμών του Δεκέμβρη“, “το πρόβλημα με τους μετανάστες” και κάπου εκεί ανάμεσα και το Βατοπέδι και κάποια άλλα. Στή βάση αυτή ερμήνευαν πολλοί και την ενίσχυση του ΛΑΟΣ αλλά και την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από το δημοσκοπικό 10+ των προηγούμενων μηνών.
Άρα, η αντζέντα που θα κάνει τη διαφορά για αυτούς, από όσο καταλαβαίνουν, είναι σχεδόν αυτούσια η αντζέντα του ΛΑΟΣ κι όχι μία αντζέντα που θα βελτιώσει τη θέση του εργαζόμενου απένταντι στα οργανωμένα καρτέλ συμφερόντων του Κεφαλαίου!
Αυτή είναι και η πραγματική συμβολή της αποχής στο σύστημα εξουσίας, ότι δηλαδή δεν διατυπώνει ρηττά τους λόγους για τους οποίους υπάρχει δυσαρέσκεια και τους όρους που θέτει ο απέχων πολίτης. Συνεπώς, βούτηρο στο ψωμί των ΜΜΕ και των στρατηγείων των κομμάτων εξουσίας να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη βάσει του “τι ήταν αυτό που ήθελε να πει ο πολίτης με την αοχή του” και όχι με αυτό που λέει στην πράξη! Κι αυτό που εξέφρασε ο πολίτης κατά τη ΝΔ είναι η ανάγκη καταστολής, η ανάγκη παρέμβασης με επιχειρήσεις σκούπας!
Αφού λοιπόν έχουμε σύγκλιση πλέον και στην αντίληψη των “σημαντικών” προβλημάτων των πολιτών για ΝΔ-ΛΑΟΣ, είναι βέβαιο πως αν συνεχίσει η κατηφόρα για τη ΝΔ θα αναζητήσει ο Καραμανλής χείρα βοηθείας από τον Καρατζαφέρη και τους περιφερόμενους τηλεβιβλιοπώλες του!
.
Αυτή είναι η Δημοκρατία;;
Ένα ακόμα επικίνδυνο συμπέρασμα που ακούστηκε αρκετά από πλήθος πολιτικών (Β.Παπανδρέου, Μπακογιάννη, Πάγκαλος και πολλοί άλλοι) είναι αυτό του ότι “Η δημοκρατία έχει πολλά αρνητικά αλλά δεν έχει προταθεί κάποιο καλύτερο πολιτικό σύστημα“. Με άλλα λόγια αυτό που έχουμε σήμερα είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και θα πρέπει να την ανεχτούμε όπως είναι γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο…
Μόνο που αυτό που έχουμε κυρίες/κύριοι βουλευτάδες του Ελλαδιστάν είναι αστική δημοκρατία του κώλου και μάλιστα απολαμβανόμενη δια ολίγων αντιπροσώπων! Άλλο βούρτσα κι άλλο…
.
Κάτι για το τέλος
Ο Ναυτίλος από την Ελευθεροτυπία 9/6/2009…
Η αποχή έφθασε το 47,37%! Το ερώτημα είναι με πόσο τέτοιο ποσοστό κλονίζεται η Βαστίλλη;
Στη Σουηδία η αποχή έφθασε στο 65%, στη Γερμανία το 57% και στη Γαλλία το 59,5%
στη Ρουμανία το 76%, στην Πολωνία το 71,6%, στην Πορτογαλία το 63,5% και στην πρωτοπόρο Σλοβακία το ηρωικό 80,4% όμως ούτε σε αυτές τις
χώρες ούτε πουθενά αλλού στην Ενωση οι σεισμολόγοι παρατήρησαν τίποτε ασυνήθιστες δονήσεις και παράξενους παλμούς που να δείχνουν ότι η Βαστίλλη σείεται, κλονίζεται και πέφτει.
Κι έτσι το ερώτημα παραμένει στέρεο: στα πόσα ντεσιμπέλ αποχής το σύστημα καταρρέει σαν «απόπληκτος μπαμπάς»; Ελα ντε! Και πότε συνέβη κάτι τέτοιο στην ιστορία;
Για την ώρα όμως φαίνεται να μπαίνουμε (και η Ενωση και η Ελλάδα) στον καλόν εκείνο δρόμο που οδηγεί στο προηγούμενο των ΗΠΑ: το 20% του εκλογικού σώματος να εκλέγει και το 100% να κυβερνιέται.
Δεν είναι άσχημο σχήμα, μάλλον δε ίσως να είναι και άκρως δημοκρατικό, μη σας πω κι «αριστερό». Ετσι εξηγείται άλλωστε και το γεγονός ότι μια δημοσιογραφική ελίτ φίλα προσκείμενη στην αριστερά (έστω έτσι όπως την εννοεί η ίδια) προέτρεπε προεκλογικώς τους πολίτες (κι όχι ακριβώς τον «χοντρό λαό», αυτόν άσ’ τον να ψηφίζει ΛΑΟΣ και να βολοδέρνει γενικώς) να απέχουν και να πάνε παραλία
από αδιαφορία, διαμαρτυρία, τιμωρία -τέλειο! Η ιδιώτευση (βλακώδης παρά τοις αρχαίοις -αλλά, τι δουλειά έχουμε εμείς με δαύτους, μη γινόμεθα κι αρχαιολάγνοι) προτείνεται ως πολίτευμα σε αριστερούς κι αυτοί το χάφτουν.
Κι έτσι τώρα διακρίνω κι εγώ στον αόρατο άνθρωπο της αποχής και της εποχής (της αποχής), ασώματον έναν φίλο, απροσδιόριστον έναν γνωστό, ρευστόν ένα σύντροφο -ρε να ‘ναι αυτός, να μην είναι; κι εκεί που πάω να δω καλύτερα, κάποιος
με σπρώχνει, πέφτω κάτω κι ύστερα με κατηγορεί που έπεσα. Ο αόρατος άνθρωπος -του βγάζω το καπέλο! έχει πάντα δίκιο, αν όχι στα γκάλοπ, πάντως όταν εν τέλει τα διαμορφώνει σε αποτέλεσμα…
Εδώ είμαστε.
