ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ: ΔΙΑΡΡΗΞΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΕΣΜΩΝ

[hakuna_matata]

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα συνέντευξης του Νόαμ Τσόμσκι στον Γκάμπριελ Σκίβον


Σκίβον: Από την εποχή της λεγόμενης <<ανασυγκρότησης>>, αμέσως μετά τον τυφώνα Κατρίνα  2004, μία από τις πολιτικές πρωτοβουλίες που ανέλαβε η κυβέρνηση Μπους ήταν η διάλυση της δημόσιας σχολικής εκπαίδευσης της Νέας Ορλεάνης. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ανέφεραν ακόμα ότι και εκείνοι που είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στη Νέα Ορλεάνη, τα παιδία και οι οικογένειές τους, επέστρεφαν σε μια <<πολύ διαφορετική>> Νέα Ορλεάνη, όπου είχαν απολυθεί σχεδόν 7000 υπάλληλοι δημοσίων σχολείων και είχε συγκροτηθεί <<ένα μικρότερο εκπαιδευτικό σύστημα που αποτελούνταν από δημόσια σχολεία τα οποία διαχειρίζονταν ιδιώτες.>> Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σου οι επιπτώσεις της ιδιωτικοποίησης των δημοσίων πόρων, όπως για παράδειγμα της εκπαίδευσης ή της υγειονομικής περίθαλψης, των τηλεπικοινωνιών, της κοινωνικής ασφάλισης κ.λ.π;


Τσόμσκι:Στο ζήτημα που θέτεις υπάρχουν, ουσιαστικά δύο βασικές συνιστώσες, οι οποίες αποτελούν θεμελιώδη χαρακτηριστικά της εσωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μπους και των αντιλαϊκών πολιτικών γενικότερα. Μία από αυτές τις συνιστώσες για παράδειγμα είναι η προσπάθεια του Μπους να βάλει όσα περισσότερα δολάρια μπορεί στις τσέπες των πλουσίων φίλων του: δηλαδή να αυξήσει τον πλούτο και τη δύναμη του συσσωρεμένου ιδιωτικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η μία κινητήρια δύναμη της πολιτικής Μπους. Η άλλη συνιστώσα είναι η προσπάθεια να διαλύσει τους κοινωνικούς δεσμούς, που γεννούν τη συμπόνια και την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων. Η διάρρηξη αυτή συμβάλλει και στη μεταφορά των κερδών και των διαδικασιών λήψης αποφάσεων στα χέρια της ολιγαρχικής ιδιωτικής εξουσίας. Με τον τρόπο αυτό υποβαθμίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις συμπόνιας και αλληλεγγύης.

Πάρτε για παράδειγμα την κοινωνική ασφάλιση. Αυτή είναι βασισμένη στους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων. Εάν σήμερα κάποιος στην ηλικία σου έχει ένα μισθό, αυτός πληρώνει για την ευημερία και την επιβίωση της γενιάς των γονιών σου. Και εντάξει, αυτό αποτελεί ένα φυσιολογικό γεγονός. Εάν όμως κάποιος θέλει να αυξήσει τον έλεγχο της ολιγαρχικής ιδιωτικής εξουσίας θα πρέπει να ξεριζώσει αυτή την ιδέα από το μυαλό των ανθρώπων. Πρέπει να δημιουργήσει τέτοιους ανθρώπους για τους οποίους μίλησε η Άιντ Ραντ, οι οποίοι να ενδιαφέρονται μόνο για την ατομική τους ευημερία και να μην νοιάζονται καθόλου για τον συνάνθρωπό τους. Πρέπει δηλαδή να σκέφτεται ως εξής:  <<Γιατί πρέπει να νοιαστώ για εκείνη την ανάπηρη γυναίκα που κατοικεί στην άλλη άκρη της πόλης και η οποία δεν έχει φαγητό να φάει; Δεν είναι δικό μου σφάλμα. Είναι δικό της πρόβλημα. Αυτή και ο σύζυγός της δεν επένδυσαν σωστά, δεν δούλεψαν όσο σκληρά έπρεπε. Επομένως γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει αν  θα πεθάνει από πείνα;>>


Προκειμένου να ενισχυθεί η ανεύθυνη, συγκεντρωμένη στους λίγους, ιδιωτική δύναμη και να εξουσιάσει ακόμη περισσότερο τον κόσμο , πρέπει οι άνθρωποι να μετατραπούν σε παθολογικά τέρατα που να σκέφτονται με αυτό τον τρόπο. Αυτά τα δύο πράγματα πηγαίνουν μαζί. Ακολουθώντας το συλλογισμό της ελίτ θα έλεγα:
<<Λοιπόν γιατί πρέπει να πληρώνω και εγώ φόρους, αφού τα παιδιά μου δεν πηγαίνουν σχολείο; Γιατί πρέπει να νοιαστώ εγώ κατά πόσο το παιδί που ζει στο απέναντι σπίτι πηγαίνει ή όχι στο σχολείο;>> Υπάρχει η δυνατότητα οι άνθρωποι να μετατραπούν σε παθολογικά τέρατα που να σκέφτονται με αυτό τον τρόπο. Και η εξάλειψη της δημόσια σχολικής εκπαίδευσης είναι ένα κομμάτι αυτής της διαδικασίας.Το δημόσιο σχολικό ζήτημα είναι ένα δείγμα αλληλεγγύης, συμπόνια και γενικού ενδιαφέροντος των ανθρώπων για το καλό του συνόλου – ακόμα και αν κάποιος συγκεκριμένα δεν ωφελείται προσωπικά. Υπάρχει ένα παθολογικό ρεύμα που ονομάζεται φιλελευθερισμός, το οποίο θέλει να οδηγήσει στην εξάλειψη  δημόσιου σχολικού συστήματος και να σας μετατρέψει σε ψυχολογικά τέρατα, να νοιάζεστε μόνο για τους εαυτούς σας. Και αυτό είναι ένα δείγμα υποβάθμιση της δημοκρατίας και υποβάθμισης της δημοκρατικής συμπεριφοράς, δηλαδή της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων και της κοινωνικής αντιμετώπισης των κοινωνικών ζητημάτων.Άλλα ας εξετάσουμε της περίπτωση της κατάργησης ολόκληρου του δημόσιου σχολικού συστήματος. Αυτό, άραγε, δεν μοιάζει με όσα συμβαίνουν στις χώρες του τρίτου κόσμου, όπου εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να αντέξουν το οικονομικό κόστος στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, ενώ το μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε καμία εκπαίδευση;;; Δεν είναι αυτή μία κατεύθυνση προς την όποια ωθεί τη χώρα (ΗΠΑ) η ισχυρή ιδιωτική εξουσία;;;

Υπάρχουν σημαντικές δυνάμεις που οδηγούν τις ΗΠΑ προς αυτή την κατεύθυνση, εκτός από τις αντιδραστικές πολιτικές του Μπους, και οι οποίες επιδιώκουν να ενισχύσουν τους πλούσιους και να αφήσουν τους υπόλοιπους ανθρώπους να προστατεύονται μόνοι τους, όπως μπορούν.

Πάρτε για παράδειγμα την εξάρτηση της χρηματοδότησης του δημόσιου σχολικού συστήματος από το φόρο ακίνητης περιουσίας. Στα προηγούμενα χρόνια, όταν οι τοπικές κοινωνίες δεν ήταν τόσο αισθητά διαχωρισμένες σε πλούσιους και φτωχούς, αυτό ήταν λίγο-πολύ αποδεκτό. Σήμερα η πολιτική αυτή σημαίνει ότι τα πλούσια προάστια έχουν τα καλύτερα σχολεία σε σχέση με τις φτωχές, αστικές ή αγροτικές περιοχές. Και αυτή είναι μόνο η αρχή. Η ελίτ των προαστίων που απλώς εργάζεται στο κέντρο της πόλης, δεν είναι υποχρεωμένη να πληρώνει φόρους, για να κρατήσει την πόλη βιώσιμη. Αυτό το φορτίο πέφτει δυσανάλογα πάνω στους φτωχούς. Μελέτες που αφορούν τα δημόσια μέσα μεταφοράς έχουν δείξει ότι οι φτωχότεροι επιχορηγούν τους πλουσιότερους και πιο προνομιούχους. Και τα νομοθετικά μέτρα αυτού τους είδους αυξάνονται διαρκώς. 




Πηγή: Βαβυλωνία