Φίλε ΔΑΠιτη...
Η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό σκεπτόμενος την ΔΑΠ είναι ένα μεγάλο κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο θα διασκεδάσεις, θα λύσεις τα καθημερινά σου προβλήματα, από σημειώσεις και θέματα έως και τηλέφωνα γιατρών, πράγματα που θα έβρισκες ούτως ή άλλως αν ήσουν απλά πιο δραστήριος. Καλύπτει σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη για κοινωνικοποίηση και την ένταξη σε μια ομάδα. Ανάγκη που στη σημερινή πιεστική και γεμάτη εντάσεις κοινωνία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Έρχεται να δώσει λύση σε μια ανάγκη την οποία όξυναν οι πολιτικές που εκφράζει η ίδια.
Η βιτρίνα χαράς και γλεντιού, ανεμελιάς, κρύβει πολύ καλά την πολιτική που καθημερινώς σε κάθε έκφανση της ζωής μας θίγει τα συμφέροντα μας. Βιάζει κάθε προσπάθεια δημιουργίας, κάθε ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, αλλά εν τέλει καταστρέφει τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν είναι δύσκολο κανείς να διακρίνει κάτι τέτοιο παρατηρώντας αυτούς που την εκφράζουν.
Άνθρωποι που βρέθηκαν στην αγκαλιά του πουλιού χωρίς καμιά πολιτική βάση, καμιά ιδεολογία, με μόνο τους ενδιαφέρον την πρόσκαιρη καλοπέραση και το βόλεμα. Παιδιά αποπροσανατολισμένα. Καμιά πολιτική ζύμωση, στείρα αντιγραφή, έτοιμα κείμενα, άνθρωποι-ρομπότ χαμένοι στον ατομισμό τους.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που έχουν συμφέρον από όλα αυτά και πολύ καλά κάνουν να βρίσκονται στην ΔΑΠ. Διάλεξαν την θέση τους στον κόσμο και είναι απέναντι μας. Απέναντι από τον φοιτητή που πληρώνει 70 λεπτά το εισιτήριο, που σκάει 350 ευρώ για το ενοίκιο, που από φέτος θα πληρώνει και τα βιβλία του. Ξεκάθαρα απέναντι από τα δικά μας συμφέροντα.
Το φαινόμενο αυτό είναι λογικό να οδηγήσει σε παρακμή την ίδια την παράταξη καθώς άτομα που δεν έχουν καμιά πολιτική βάση και ιδεολογία, που δεν μπορούν να στηρίξουν την άποψη τους με ορθά επιχειρήματα είναι αυτά που μακροπρόθεσμα θα απευθυνθούν σε ένα ακροατήριο. Αυτό συμβαίνει ήδη. Το πουλί πετάει χωρίς φτερά.
Έννοιες όπως νεοφιλελευθερισμός, ελεύθερη αγορά, εξουσία δεν λένε και πολλά στη πλειοψηφία των ατόμων αυτής της παράταξης, σε αντίθεση ίσως με τις λέξεις “αναρχία”, “κομμουνισμός”, “αριστερός” που μάλλον είναι κάτι κακό, γιατί έτσι μας είπαν. Βέβαια όλα αυτά αποκτούν νόημα για τα υψηλόβαθμα στελέχη της καθώς γνωρίζουν επακριβώς τέτοια ζητήματα και το που αποσκοπούν.
Η ελπίδα όμως βρίσκεται ακριβώς σε αυτήν την πλειοψηφία που χωρίς να το γνωρίζει γίνεται το υποχείριο και η βιτρίνα ώστε να προσέλθουν ακόμα περισσότεροι στο πάρτι-κλουβί-κοπάδι και εν αγνοία τους να αποτελέσουν τον απαραίτητο κρίκο για να επιτευχθούν οι στόχοι και τα συμφέροντα αυτών που κινούν τα νήματα. Πίσω από αυτήν την ωραία βιτρίνα που βλέπετε και ζείτε υπάρχουν προβλήματα που αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσετε οι ίδιοι στη ζωή σας, είτε πληρώνοντας από τώρα για την εκπαίδευση σας είτε παίρνοντας 600-700 ευρώ αργότερα στην εργασία. Εργασία που θα έχετε βρει παρακαλώντας και χρωστώντας χάρη σε αυτούς που οι ίδιοι δημιούργησαν το πρόβλημα. Είναι αυτοί που σήμερα σας εκφράζουν και μιλάνε εξ' ονόματος σας ως “επίτιμοι” “πρόεδροι” του Δ.Σ.. Κάποιοι από αυτούς αύριο θα στελεχώσουν τους κομματικούς μηχανισμούς στους οποίους ανήκουν.
Η απάντηση σε όλα αυτά είναι η συνεχής επαγρύπνηση και ενεργή συμμετοχή σε όλες τις δραστηριότητες της μικροκοινωνίας στην οποία ζείτε, στις κοινωνικές εκδηλώσεις και δράσεις. Τότε μόνο θα μπορέσετε να αποκτήσετε την συνολική της εικόνα με βάση τα δικά σας κριτήρια και θα αφήσετε πίσω σας την εικόνα που σας δόθηκε έτοιμη αφού πρώτα φιλτραρίστηκε από κάποιους άλλους. Τότε θα μπορείτε να ισχυρισθείτε ότι είστε συνειδητοί πολίτες και έχετε την δύναμη της άποψης σας. Είναι το πρώτο βήμα. Και ίσως έρθει κάποια μέρα που αυτό το κείμενο δεν θα είχε νόημα να γραφεί.
===========
Έμπνευση για το παραπάνω κείμενο αποτέλεσε το "
τραγούδι της ΔΑΠ" από τον mauroprovato.
Απευθείας link:
http://www.youtube.com/watch?v=h53m-Qj4hsw&fmt=18
