Τα κατάφερες… …είσαι πλέον φοιτητής, εν δυνάμει επιστήμονας. Τι και αν δεν πέρασες εκεί που πραγματικά ήθελες, οι κόποι χρόνων επιτέλους φέρανε καρπούς.
Οι θυσίες, πολλές…από μικρός στο λούκι. Φροντιστήριο στο φροντιστήριο, από ιδιαίτερο σε ιδιαίτερο. Τι να σου κάνει το δημόσιο…
είναι σκληρός ο ανταγωνισμός βλέπεις και τα μόρια αμείλικτα. Στο σχολείο πήγαινες για μόστρα, η προετοιμασία για την «μάχη» γινόταν στο φροντιστήριο. Όλοι όσοι θέλουν να έχουν τύχη σε αυτό το ανταγωνιστικό σύστημα δεν μπορούν να αρκεστούν στο εγκαταλελειμμένη δημόσια παιδεία. Βέβαια πάντα ο καθένας πράττει
ανάλογα με το βαλάντιο του… Είναι ένα λούκι στο οποίο σε βάζουν από τα πρώτη στιγμή, πολύ πριν την κρίσιμη μάχη των πανελληνίων…
«Ένα πτυχίο αγγλικών είναι απαραίτητο!» …δώσ’του φροντιστήριο από το δημοτικό..
«Ε, να μην έχεις και κάποιες γνώσεις υπολογιστών?»…έλα μωρέ λίγο να πιεστείς θα το προλάβεις και αυτό…
«Καλό είναι να μιλάς και μία δεύτερη γλώσσα…»…ε άμα κόψω την μπάλα και μειώσω τις βόλτες κάτι γίνεται…
Τι και αν χρειάστηκε να δουλεύουν υπερωρίες οι γονείς σου, τι και αν θυσίασαν την όποια δική τους «πολυτέλεια»…σου έδωσαν όσο πιο πολλά «εφόδια» μπορούσαν.
Εφόδια, όχι για μία καλύτερη ζωή όπως λέγαμε κάποτε, αλλά για την επιβίωση. Και να’σαι τώρα στο πανεπιστήμιο, ανυπομονώντας να ανοίξουν νέοι ορίζοντες, πεπεισμένος ότι πλέον οι κόποι σου θα μπορέσουν να αποτυπωθούν σε ένα πτυχίο.
Ένα πτυχίο το οποίο θα επιβεβαιώνει τις γνώσεις (ως επιστήμονας πια) αλλά και θα σου κατοχυρώνει και επαγγελματικά δικαιώματα στον τομέα σου. Μόνο που πλέον δεν μιλάμε για γνώση αλλά για κατάρτιση, δεν μιλάμε για επαγγελματικά δικαιώματα αλλά για δεξιότητες. Κατάρτιση μετρημένη σε πιστωτικές μονάδες (credits τα λένε οι υπεύθυνοι… ναι σαν κι αυτά που έχουν τα ηλεκτρονικά, που αυξάνονται με 50λεπτα), λίαν συντόμως πωλούμενες σε διάφορες συσκευασίες και τιμές. Δεξιότητες που ορίζονται με βάση τις πιστωτικές μονάδες σου (τα credits που λέγαμε) και όχι με βάση τις γνώσεις σου.
Η ελπίδα για καλύτερη ζωή έχει μετατραπεί σε ένα αγώνα επιβίωσης στον οποίο θέλουν πάντα εσύ να είσαι το θήραμα.
Και κάπου εδώ έρχεται η ώρα να διαλέξεις πώς θα αντιμετωπίσεις τους κυνηγούς σου.
Θα «το βάλεις στα πόδια» μοιρολατρικά αποδεχόμενος το «αναπόφευκτο», αφήνοντας
άλλους να αποφασίζουν για εσένα χωρίς εσένα? Ή μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουν οι ρόλοι? Να μην περιμένεις απλά μπας και σου δώσουν τον λόγο (συνήθως προ τετελεσμένων γεγονότων)
αλλά να τους κάνεις να σε ακούσουν. Στο κάτω κάτω, το δικό σου μέλλον παίζεται.Which side are you on?
...ο λόγος στους φοιτητές...
