Αντιγραφω και μερικα στοιχεία απο τον Ιο της κυριακατικης
Τα «άκακα» χρωμοσφαιρίδια
Από το ελληνικό υπουργείο Δημόσιας Τάξης διοχετεύονται πληροφορίες ότι το μόνο που θα χρησιμοποιηθεί στην Ελλάδα είναι οι σφαίρες που χρωματίζουν τους διαδηλωτές και διευκολύνουν έτσι την αναγνώρισή τους. Μάλιστα κάποιες εφημερίδες υποστηρίζουν ότι έχει απορριφθεί η επιλογή των σφαιρών από κουτσούκ, αλλά συνεχίζονται η σχετικές διαρροές, έτσι ώστε να γίνουν πιο εύκολα αποδεκτά τα χρωμοσφαιρίδια:
«Ο κ. Καραμανλής ενέκρινε τη χρησιμοποίηση χρωμοσφαιριδίων με τα οποία θα στιγματίζονται οι διαδηλωτές που προκαλούν επεισόδια και βανδαλισμούς για να μπορούν να συλληφθούν ευκολότερα και μακριά από τον χώρο των ταραχών. Για να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη, η κυβέρνηση αποφάσισε να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο χρήσης πλαστικών σφαιρών, έτσι ώστε να επικεντρωθούν σε αυτή την πρωτοβουλία οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης και να γίνει πιο εύκολα αποδεκτό το δεύτερο σχέδιο» («Το Βήμα», 11/5/07).
[....]
Αυτός που έχει «προκαταλάβει» τον υπουργό Δημόσιας Τάξης είναι το δίχως άλλο το ιδεολογικά συγγενικό του ΛΑΟΣ. Η έμπνευση για την εισαγωγή των χρωμοσφαιριδίων στο οπλοστάσιο της ΕΛ.ΑΣ. ανήκει στον εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος, ενώ ο Γιώργος Καρατζαφέρης είχε εκφράσει την ίδια ιδέα με τη γνωστή του εκφραστική δεινότητα: «Δεν μπορούμε να τους μαρκάρουμε (σ.σ.: τους "ταραχοποιούς") όπως οι αμερικανοί καουμπόιδες μαρκάρουνε τα βόδια; Να ξέρουμε ποιοι είναι οι 300 που μας κάνουν τη ζημιά. Θα ενοχλήσει κάποιους η πρόταση, η οποία βεβαίως είναι μεταφορική και όχι ουσιαστική. Αλλά εν πάση περιπτώσει, δεν πρέπει κάπως να τους ξέρουμε;» (27/12/06).
Κοινή πηγή έμπνευσης Πολύδωρα και Καρατζαφέρη δεν είναι άλλος, βέβαια, από τον εφευρετικό Νικολά Σαρκοζί που εισήγαγε τη χρήση των όπλων με χρωμόσφαιρες στην αστυνομία του Παρισιού κατά τις περσινές διαδηλώσεις που προκάλεσε ο ίδιος με το περιβόητο «συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης».
Σύμφωνα με πληροφορίες που φτάνουν στη δημοσιότητα, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης έχει ήδη προμηθευτεί από τη βελγική εταιρεία Fabrique Nationale το πιο δημοφιλές όπλο αυτής της κατηγορίας, το FN 303 (βλ. διπλανές στήλες για τα τεχνικά χαρακτηριστικά του). Υποτίθεται ότι σκοπός του όπλου αυτού είναι το μαρκάρισμα με χρώμα κάποιου επικίνδυνου μέσα σε πλήθος, έτσι ώστε να μπορεί στη συνέχεια να συλληφθεί. Ομως η εμπειρία από τη χρήση του δεν μας κάνει καθόλου αισιόδοξους.
Πρώτη φορά το όπλο χρησιμοποιήθηκε σε ευρωπαϊκό έδαφος από την ελβετική αστυνομία στη Γενεύη εναντίον των διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για τη σύνοδο των G-8 το Μάρτιο του 2003. Πρώτο θύμα η συνδικαλίστρια Ντενίζ Σερβέ, η οποία μετείχε στις διαδηλώσεις μαζί με τον 16χρονο γιο της. Χτυπήθηκε στο πρόσωπο από το 303 ενός αστυνομικού ενώ επιχειρούσε να μπει στο τρένο.
Στο νοσοκομείο χρειάστηκε εγχείρηση, γιατί οι γιατροί φοβήθηκαν ότι θα παραλύσει το προσωπικό νεύρο. Η αστυνομία στην αρχή απέκρυψε το συμβάν. Το παραδέχτηκε αρκετές μέρες αργότερα. Η υπόθεση οδήγησε στην παραίτηση του διοικητή της αστυνομίας της Γενεύης, ενώ η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι σε όλες τις δοκιμές που έκαναν, το όπλο προκαλούσε απλά ισχυρό πόνο και κάψιμο.
Αλλά και στις ΗΠΑ η εισαγωγή του FN 303 προκάλεσε αμέσως θύμα. Στις 20 Οκτωβρίου 2004 ένας αστυνομικός πυροβόλησε με το 303 κατά πλήθους που είχε συγκεντρωθεί σε πάρκο της Βοστόνης, έπειτα από τη νίκη της τοπικής ομάδας σε αγώνα μπέιζμπολ. Θύμα υπήρξε η 22χρονη φοιτήτρια Βικτόρια Σνέλγκροουβ που χτυπήθηκε στο μάτι από το «ακίνδυνο» βλήμα και λίγη ώρα μετά πέθανε.
Στο ίδιο επεισόδιο άλλος αστυνομικός πυροβόλησε εναντίον ενός ατόμου 12 φορές. Οπως αποδείχτηκε, το θύμα πλησίαζε τον αστυνομικό για βοήθεια μετά την πρώτη βολή και εκείνος θεώρησε ότι του επιτίθεται!
Η υπόθεση προκάλεσε σάλο και τιμωρήθηκαν όχι μόνο οι αστυνομικοί που πυροβόλησαν αλλά και εκείνοι που έδωσαν την εντολή να χρησιμοποιηθεί το όπλο. Το ενδιαφέρον είναι ότι το πόρισμα που βγήκε το Σεπτέμβριο του 2005 αναφέρεται στην επικινδυνότητα του FN 303, με αποτέλεσμα η οικογένεια του θύματος να στραφεί και κατά της κατασκευάστριας με απαίτηση 10 εκατ. δολαρίων.
Τα αστυνομικά χρωμοσφαιρίδια δεν είναι, λοιπόν, καθόλου ακίνδυνα, και είναι εντελώς παραπειστικές οι προσπάθειες να συγκριθεί η εισαγωγή τους στο αστυνομικό οπλοστάσιο με το γνωστό δημοφιλές παιχνίδι paintball. Η ισχύς του FN 303 είναι πολλαπλάσια από των αντίστοιχων αεροβόλων που χρησιμοποιούνται στο paintball και το μυστικό του κρύβεται όχι τόσο στο μαρκάρισμα όσο στον πόνο που προκαλεί.
Αλλά ακόμα και το άκακο paintball παίζεται με ορισμένους σαφείς όρους ασφαλείας, δηλαδή οι παίχτες φορούν προστατευτικά στο κεφάλι τους (κράνη, γυαλιά ή μάσκες) και έχουν σκεπασμένο όλο το σώμα για να αποφύγουν τους τραυματισμούς. Η χρήση ενός παρόμοιου όπλου από την ΕΛ.ΑΣ., που μας έχει συνηθίσει σε παντελή περιφρόνηση των όρων ασφαλείας άλλων «λιγότερο φονικών» όπλων (ψεκάζει τους διαδηλωτές σχεδόν εξ επαφής, ρίχνει δακρυγόνα σε κλειστούς χώρους), θα προκαλέσει ασφαλώς θύματα.
Η δύναμη του FN 303 έχει δοκιμαστεί ήδη στο Ισραήλ, όπου διαπιστώθηκε και απώλεια της ακρίβειας του όπλου μετά τη ρίψη 300 βολών. Μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει αυτό.
Από το 2004 το όπλο χρησιμοποιείται και από τις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ. Στην αρχή εξοπλίστηκαν μ' αυτό μόνο οι άνδρες της στρατιωτικής αστυνομίας, αλλά σήμερα έχει γίνει προμήθεια 1.000 όπλων για τις μονάδες του πεζικού που βρίσκονται στην περιοχή της Βαγδάτης. Οπως αναφέρει το ημιεπίσημο στρατιωτικό περιοδικό «Army Times», «το 303 μπορεί να ρίχνει βλήματα με κύριο σκοπό να προκαλέσει σοκ στον στόχο αλλά και βλήματα με ερεθιστικό περιεχόμενο που προκαλούν σοβαρό κάψιμο στο δέρμα» (28/11/06).
Τα χρωμοσφαιρίδια του 303 χρησιμοποιούνται στο Ιράκ για να μαρκάρουν οι στρατιώτες τους πιο ζωηρούς μέσα στο εχθρικό πλήθος και στη συνέχεια να τους πυροβολούν αν χρειαστεί. Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμα και σήμερα δεν θεωρείται το 303 επίσημο όπλο του αμερικανικού στρατού και οι μονάδες το προμηθεύονται με ιδιωτικές παραγγελίες απευθείας από τον κατασκευαστή. Ο διευθυντής στρατιωτικών προγραμμάτων της FNH USA, Ντ. Θόρνμπεργκ, πέρασε εννιά μήνες στο Ιράκ το 2006 για να προωθήσει το προϊόν της εταιρείας του. Το επιχείρημά του είναι απλό:
«Με το 303 δεν είναι ανάγκη πλέον οι στρατιώτες να αναρωτιούνται αν ο αντίπαλος είναι οπλισμένος. Μπορούν να χτυπάνε κατευθείαν».
Η λογική αυτή, όμως, δεν βρίσκει σύμφωνους ούτε καν όλους τους αμερικανούς στρατιώτες. Στο ίδιο περιοδικό εκφράζονται αμφιβολίες για τη χρήση του 303 κατά του πληθυσμού. Η πρώτη χρήση του 303 έγινε στην πόλη Σαντρ, για να αποκρουστούν οι κάτοικοι που πετούσαν πέτρες στα αμερικανικά οχήματα. «Αλλά οι περισσότεροι απ' αυτούς ήταν παιδιά και βρίσκονταν σε απόσταση 3 μέτρων, όπου η βολή με το 303 στο κεφάλι μπορεί να είναι θανατηφόρα».
Προτού αποφασίσει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός να δώσει το πράσινο φως στον κ. Πολύδωρα για τους νέους πειραματισμούς του, ας διαβάσει όσα έγραφε στο «New Scientist» (17/10/85) ο ειδικευμένος ερευνητής του London School of Economics Τζόναθαν Ρόζενχεντ, όταν αποφασίστηκε η χρήση των πλαστικών σφαιρών και στην υπόλοιπη Βρετανία, κάτω από την πίεση της δολοφονίας ενός αστυνομικού διευθυντή:
«Δεν υπάρχει τεχνολογική λύση σε ταραχές που ξεσπούν στην πόλη. Τα όπλα ελέγχου πλήθους χρησιμοποιούνται σχεδόν τυχαία εναντίον ατόμων με διαφορετικές φυσικές ιδιότητες. Οταν είναι αρκετά "βαριά" έτσι ώστε να εξουδετερώσουν ή να διαλύσουν τους πιο έμπειρους ταραχοποιούς, τότε θα τραυματίσουν ή θα σκοτώσουν τους πιο αδύναμους ή πιο άτυχους. Αν αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιο σοβαρό τέτοιο όπλο αψηφώντας τα αναπόφευκτα θύματα που θα προκαλέσει, τότε -όπως μας διδάσκει η εμπειρία από τη Βόρεια Ιρλανδία- η βία θα κλιμακωθεί».
