Όπως υποσχέθηκα ανοίγω ένα θέμα για το άσυλο..
Είναι ένα άρθρο που κατ'εμέ είναι αρκετά ενδιαφέρον..
------------------------------------------------
6 Αλήθειες για το Ασυλο
Ειναι καιρός να πούμε κάποιες αλήθειες για το λεγόμενο «Πανεπιστημιακό άσυλο». Που κάποτε είχε νόημα κι υπήρξε πράγματι, δημοκρατική κατάκτηση. Υστερα μετατράπηκε σε «άδειο κέλυφος». Ύστερα έγινε παράγοντας ανωμαλίας, κατάλυσης της δημόσιας τάξης και διάλυσης των Πανεπιστημίων. Και σήμερα είναι ένα «ταμπού», το οποίο ουδείς τολμούσε, ως πρόσφατα, να αγγίξει. Κι ένα τεράστιο ψέμμα, τόσο αυτονόητο, αλλά και τόσο δύσκολο να αποκαθηλώσουμε οριστικά, για να ανασάνουν τα δημόσια Πανεπιστήμιά μας...
* Πρώτον, είναι ΑΣΥΜΒΑΤΟ με μια σύγχρονη δημοκρατία.
Το άσυλο είχε νόημα σε εποχές που κυριαρχούσε ο αυταρχισμός μέσα στην κοινωνία και τα Πανεπιστήμια είχαν ανάγκη μια ιδιαίτερη ασυλία στην έκφραση των ιδεών. Ένα «βαθμό ελευθερίας» που δεν υπήρχε στην υπόλοιπη κοινωνία. Σήμερα, που οποιοσδήποτε μπορεί να υποστηρίξει ο,τιδήποτε, οπουδήποτε, το άσυλο δεν έχει κανένα νόημα. ΓιΆ αυτό δεν υπάρχει, με αυτή την μορφή, σε καμία δημοκρατική χώρα...
* Δεύτερον, το άσυλο ΔΕΝ είναι εγγύηση ακαδημαϊκής ελευθερίας, είναι αντίθετα παράγοντας κατάλυσης των ακαδημαϊκών ελευθεριών.
Αφαιρεί τους Πανεπιστημιακούς χώρους από την ευθύνη φύλαξης της Πολιτείας. Αλλά όταν δημιουργούνται «αφύλακτοι χώροι» είναι αναπόφευκτο να μετατραπούν σε νησίδες παρανομίας, όπου έκνομες ομάδες επιδίδονται σε παράνομες δραστηριότητες, κι όπου κυριαρχεί η αυθαιρεσία. Οι φοιτητές δεν νιώθουν ασφαλείς. Οι διδάσκοντες, επίσης δεν νιώθουν ασφαλείς. Όπου επικρατεί η ανασφάλεια, κυριαρχεί ο φόβος.
Πώς μπορούμε να μιλάμε για «ακαδημαϊκές ελευθερίες», όταν ομάδες ακραίων (κι όχι κατ ανάγκην φοιτητών) μπορούν καθημερινά να διακόπτουν συνεδριάσεις των Συγκλητικών οργάνων, να εκβιάζουν ή να τρομοκρατούν πανεπιστημιακούς δασκάλους, να λεηλατούν τα γραφεία τους, να καταστρέφουν τους υπολογιστές τους, να πυρπολούν τις βιβλιοθήκες και τα εργαστήρια, να ασκούν ατιμώρητα βία κατά φοιτητών και καθηγητών, να οργανώνουν «συνελεύσεις» όπου μικρές δυναμικές μειοψηφίες διώχνουν τους πολλούς και βγάζουν ό,τι «απόφαση» θέλουν, την οποία επιβάλλουν με τη βία στους υπόλοιπους φοιτητές; Τέτοια φαινόμενα δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο. Για τον προφανή λόγο, ότι είναι ασύμβατα με την ακαδημαϊκή ελευθερία.
* Τρίτον, το άσυλο ΔΕΝ μπορεί να το «περιφρουρήσει η ίδια η Πανεπιστημιακή κοινότητα», όπως ισχυρίζονται κάποιοι.
Αυτό είναι απίστευτη ανοησία. Οι «ομάδες περιφρούρησης» για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να είναι ικανές και πρόθυμες να συγκρουστούν βίαια με ομάδες παρανόμων. Δηλαδή να είναι «ομάδες κρούσης». Όταν, όμως, δημιουργούνται «ομάδες περιφρούρησης», οι οποίες μετατρέπονται σε «ομάδες κρούσης», τότε πολύ σύντομα θα αρχίσουν να «πλακώνονται» και μεταξύ τους. Έτσι, τα Πανεπιστήμια μετατρέπονται σε χώρους γενικευμένων συγκρούσεων. Και διαλύονται...
Οι φοιτητές πηγαίνουν στις Ανώτατες Σχολές για να σπουδάσουν μιαν επιστήμη, όχι για να... δέρνονται ανηλεώς με παράνομους ή μεταξύ τους.
* Τέταρτον, το πρόβλημα με το άσυλο ΔΕΝ είναι «ο τρόπος που εφαρμόστηκε μια σωστή ρύθμιση», αλλά η ίδια η ρύθμιση που υπήρξε εξαμβλωματική και αντιφατική. Κι εμπεριείχε εξ αρχής το διαλυτικό της ρόλο.
Ο αμαρτωλός Νόμος Πλαίσιο του 1982, δημιούργησε ένα νομικό λαθύρινθο:
-- Από την μία, προέβλεπε ότι για να μπεί η Αστυνομία, έπρεπε να το ζητήσει ομόφωνα η Επιτροπή Ασύλου, στην οποία συμμετέχουν και οι «εκπρόσωποι των φοιτητών». Αλλά η ομοφωνία θεσπίζεται, συνήθως, για να απαγορεύει όχι για να επιτρέπει. Ακόμα κι αν υπάρχει ένας που διαφωνεί στην Επιτροπή Ασύλου, η άδεια δεν δίνεται. Κι αυτός που εμποδίζει τη δίωξη εγκλήματος δεν έχει καμία ποινική ευθύνη στη συνέχεια
-- Από την άλλη, προέβλεπε ότι σε περίπτωση τέλεσης αυτόφορων αδικημάτων μπορεί να επέμβη η αστυνομία άνευ αδείας. Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό; Ότι κάποια «Αρχή» ευρισκόμενη εκτός Πανεπιστημίου, θα αποφάσιζε ότι τελείται αυτόφορο αδίκημα εντός Πανεπιστημιακών χώρων!
Και ποιά θα ήταν η Αρχή αυτή; Ο αστυνομικός διευθυντής; Ο Εισαγγελέας; Ένα περιπολιτικό που διερχόταν τυχαία και το πλήρωμά του έβλεπε μια σκηνή κακοποίησης, ξυλοδαρμού ή βιασμού μέσα στο χώρο του ασύλου; Τα αδικήματα έχουν την...κακή συνήθεια να γίνονται σε ώρες που δεν βρίσκεται πρόχειρος εισαγγελέας εκεί γύρω. Και ουδείς αστυνομικός διευθυντής - ή απλός αστυνομικός, πολύ περισσότερο , θα έμπαινε στο χώρο του ασύλου για να αποτρέψει κάποιο αυτόφορο έγκλημα, όταν ήξερε ότι θα πέσουν μετά «να τον φάνε» όλοι οι «Ηρακλείς του ασύλου» , και δεν θα βρισκόταν να τον υπερασπιστεί κανείς.
Συνεπώς, η όλη ρύθμιση ουσιαστικά απαγόρευε κάθε αστυνόμευση.
* Πέμπτον, το άσυλο, επειδή αφορά τη λειτουργία δημόσιου χώρου και τη φύλαξη δημόσιας περιουσίας, απαιτεί φορείς με αυξημένη νομιμοποίηση, προϋποθέτει όργανα υποκείμενα σε δημόσιο έλεγχο, ικανά να αναλάβουν ευθύνες.
Αλλά οι φοιτητικοί σύλλογοι, που συμμετέχουν στη διοίκηση των Πανεπιστημίων και στη διαχείριση του ασύλου, δεν έχουν «ενισχυμένη» νομική προσωπικότητα. Δεν είναι Νομικά πρόσωπα (Δημοσίου Δικαίου). Έτσι δεν ελέγχονται από κανένα, δεν λογοδοτούν σε κανένα.
ΓιΆ αυτό και ο Γεώργιος Ράλλης, ως υπουργός Εσωτερικών το 1975, προσπάθησε να περάσει νόμο, που μετέτρεπε τους φοιτητικούς συλλόγους σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, για να μπορούν να συμμετέχουν στη διοίκηση των Πανεπιστημίων. Το φοιτητικό κίνημα εκείνης της εποχής, ωστόσο, αντιστάθηκε στην προσπάθεια εκείνη και το νομοσχέδιο Ράλλη δεν προχώρησε. Από τότε η «αριστερή άποψη» στα Πανεπιστήμια στράφηκε κατά της συμμετοχής των φοιτητών στη διοίκηση.
Όταν η Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου ψήφισε το νόμο Πλαίσιο του 1982 δεν φρόντισε να λύσει αυτό το πρόβλημα. Απλώς το...παρέκαμψε. Με αποτέλεσμα φοιτητικοί σύλλογοι που έχουν, ουσιαστικά, υπόσταση ιδιωτικού σωματείου, να συμμετέχουν καθοριστικά στη λειτουργία των Δημοσίων Πανεπιστημίων.
Ακόμα χειρότερα: στην πορεία οι φοιτητικοί σύλλογοι και η ΕΦΕΕ (που αποτελεί το δευτεροβάθμιο όργανό τους) αδράνησαν πλήρως. Ουσιαστικά δεν λειτουργούν ούτε ως ιδιωτικά σωματεία. Συχνά δεν μπορούν να εκλέξουν ούτε καν προεδρεία. Και τις περισσότερες φορές οι «φοιτητικές συνελεύσεις» που αποφασίζουν καταλήψεις δεν είναι καταστατικά έγκυρες, ούτε από πλευράς συγκρότησης ούτε από πλευράς απαρτίας. Αυτό εξηγεί και το παράδοξο φαινόμενο, να βρίσκονται πλέον υπό συνεχή κατάληψη Σχολές, ελεγχόμενες από μειοψηφικές παρατάξεις, οι οποίες στις φοιτητικές εκλογές δεν συγκεντρώνουν παραπάνω από 20% όλες μαζί!
Σήμερα, ολόκληρη η Πανεπιστημιακή κοινότητα βρίσκεται σε πλήρη ομηρεία από ομάδες ακραίων.
* Έκτον, η κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για να αναστηθεί η Δημόσια Εκπαίδευση στην Ελλάδα. Χρειάζεται επίσης, να αλλάξει ριζικά κι ολόκληρο το σύστημα λειτουργίας των Πανεπιστημίων, κυρίως να καταργηθεί η «συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση».
Εδώ δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό. Μπορούμε να υιοθετήσουμε ό,τι ισχύει στα πολύ καλά δημόσια Πανεπιστήμια σε δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης. Οι καθηγητές να γίνουν αληθινά υπεύθυνοι κι όχι να κρύβονται πίσω από φοιτητικούς συλλογους-φαντάσματα. Τα Πανεπιστήμια να αποκτήσουν αληθινές υπηρεσίες ασφαλείας, από επαγγελματίες υπαλλήλους, όχι από...εθελοντές τραμπούκους! Να αποκατασταθεί η αυτοτέλεια της Πανεπιστημιακής κοινότητας και ταυτόχρονα η αίσθηση ευθύνης και ο δημόσιος έλεγχος της διαχείρισης.
Ακαδημαϊκή ελευθερία, σήμερα, σημαίνει για τα ελληνικα ΑΕΙ να σπάσει η ομηρεία τους από ομάδες ακραίων, δηλαδή να καταργηθεί το άσυλο των παρανόμων. Να σπάσει η ομηρεία τους από φατρίες - κομματικές και μη - δηλαδή να καταργηθεί συμμετοχή των κομματικοποιημένων φοιτητικών παράταξεων στη διοίκηση. Να αποκατασταθεί η αξιολόγηση των διδασκόντων, για να ελεγχθούν τα «κυκλώματα» που λυμαίνοντα την Πανεπιστημιακή κοινότητα. Να θεσμοθετηθεί αληθινή αυτοτέλεια, όσον αφορά τη διοίκησή τους, αλλά και ο δημόσιος έλεγχος όσον αφορά τη διαχείριση του Δημόσιο χρήματος.
Διότι στην Ελλάδα παρατηρείται το εξής παράδοξο:
Αυτοί που «κόπτονται υπέρ της Δημόσιας Εκπαίδευσης» δεν δέχονται κανένα δημόσιο έλεγχο, ενώ κάνουν ό,τι μπορούν καθημερινά για να διαλύσουν τα δημόσια Πανεπιστήμια!
Προς δόξαν των ιδιωτικών Κολλεγίων που λειτουργούν ήδη από χρόνια στην Ελλάδα, κι όπου στέλνουν τα παιδιά τους όσοι δεν μπορούν να τα στείλουν έξω...
Πρός δόξαν απίθανων «Πανεπιστημίων» των Ανατολικών χωρών...
Και προς δόξαν των μεγάλων ιδιωτικών Πανεπιστημίων του εξωτερικού, όπου στέλνει τα παιδιά της η ελίτ των πλουσίων και των ισχυρών.
Ήλθε η ώρα, αυτός ο παραλογισμός να σταματήσει. Επι τέλους!
Του Χρύσανθου Λαζαρίδη
-------------------------------------------------------------------------------------
