|
Ark
|
 |
« στις: 02 Φεβρουάριος, 2007, 07:22:26 » |
|
Φοιτητική Ανεξάρτητη Κίνηση
«Μονόδρομός η συνέχιση μέχρι την τελική ρήξη» [/b]
Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα. Εμείς οι φοιτητές, αφού ξεπεράσαμε και τους τελευταίους ενδοιασμούς περί εξεταστικής περιόδου, εξαμήνου, κ.α κατορθώσαμε να ξεπεράσουμε και την μεμψιμοιρία του ατομικού μικρόκοσμού μας.
Το πραγματικά αξιόλογο είναι πως έχουμε αναγνωρίσει τους εχθρούς των συμφερόντων της σημερινής και αυριανής σπουδάζουσας νεολαίας, της λαϊκής οικογένειας και των εργαζομένων, διότι εν δυνάμει εργαζόμενοι είμαστε και εμείς. Ως αποτέλεσμα παρατηρούμε όλοι την τροπή σε πολιτική φυγή των εκπροσώπων τέτοιων Θέσεων στο φοιτητικό χώρο (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ), οι οποίοι έχοντας ηττηθεί πολιτικά στα αμφιθέατρα των Γ.Σ, λησμονούν τους συσχετισμούς «άλλων εποχών» τους οποίους είχαν πετύχει με τη συστηματική υποβάθμιση του όποιου διαλόγου στα Πανεπιστήμια και την απόκρυψη της συνολικής διάστασης των επιδιώξεών τους.
Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ προτάσσοντας τις εκμοντερνισμένες λεκτικές περιγραφές της ασέλγειας σε βάρος του λαϊκού και νεολαιίστικου συμφέροντος: εκσυγχρονι-σμός, ανταγωνισμός –υγιής ή μη-, πρόοδος κ.α, σχεδίασαν και προωθούν συστηματικά τα αντιδραστικά νεοφιλελεύθερα μέτρα κατά τις επιταγές της ΕΕ:
- Απελευθέρωση της αγοράς της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης,
- Επιβολή ή εξισωτική -προς τα πάνω- αναγνώριση του Αγγλικού συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τα τριετή bachelor,
- Αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε απόφοιτους ιδρυμάτων του εξωτερικού, παρακάμπτοντας τις συνταγματι-κές ή νομοθετικές ρυθμίσεις των κρατών μελών (σχετική κοινοτική Οδηγία),
-Αποσάθρωση εργασιακών δικαιωμάτων και εργατικού δικαίου προς όφελος των εργοδοτών και του κεφαλαίου (ευέλικτη εργασία, κατάργηση συμβάσεων εργασίας…κ.α).
Εμείς, η μέχρι χτες κοιμμώμενη νεολαία, καταφέραμε σε ένα βαθμό, να δούμε τους εαυτούς μας ως αυριανούς απόφοιτους στην αγορά εργασίας, κατανοώντας τις επιπτώσεις των επιχειρούμενων αναδιαρθρώσεων, στο εργασιακό μέλλον μας και συνολικότερα τις ζωές μας. Τα αιτήματά μας -με αυτή η παρόμοια διατύπωση- μιλούν για:
- Πραγματικά Δημόσια Εκπαίδευση για όλους,
- Μόρφωση στην υπηρεσία της ίδιας της κοινωνίας και των αναγκών της, κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων,
- Περιεχόμενο που πηγάζει από αυτές ακριβώς τις κοινωνικές ανάγκες οι οποίες μετουσιώνονται σε προγράμματα σπουδών με ακαδημαϊκά και μόνον κριτήρια,
Αύξηση της χρηματοδότησης της Δημόσιας Εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων,
Απομάκρυνση των επιχειρηματικών συμφερόντων από τα ελληνικά Πανεπιστήμια καθώς επίσης και των ακόμα πιο επικίνδυνων Κατεστημένων ενδογενών συμφερόντων,
Ισχυροποίηση του πανεπιστημιακού Ασύλου ως θεσμό,
Απόσυρση του νέου Νόμου-Πλαίσιο.
Το στρίμωγμα και… τα κυβερνητικά ανακλαστικά από «άλλες εποχές»
Είναι δεδομένο πως οι κύριοι άξονες διεκδίκησης συσπειρώνουν όσο ποτέ άλλοτε τον προοδευτικά σκεπτόμενο ακαδημαϊκό κόσμο και ανοίγουν μία μεγάλη αγκαλιά προς τους μαχόμενους εργαζόμενους. Διεκδικούμε έτσι τα δίκαια αιτήματά μας κοιτάζοντας την κυβέρνηση στα μάτια, έχοντας πετύχει την ουσιαστική πολιτική απομόνωσή της, στα γραφεία στα οποία σχεδιάστηκαν οι αντιδραστικές και αντιακαδημαϊκές αναδιαρθρώσεις. Η κυβέρνηση με τους συμβούλους και τα επιχειρηματικά συμφέροντα «χειροκροτητές», επιδεικνύουν εμφανή σημάδια αμηχανίας, χαμένοι στην αδιαλλαξία τους, η οποία αποδεικνύει πολλά περισσότερα από την αυτονόητη ανικανότητα διαχείρισης των προβλημάτων των ελληνικών σχολείων και μορφωτικών ιδρυμάτων. Αποδεικνύει την απροθυμία τους για πραγματικό διάλογο με την κοινωνία και τις ανάγκες της. Με άλλα λόγια κάνει ξεκάθαρο και στον πιο δύσπιστο ποιοι είναι τα Αφεντικά σε όλη αυτή την πολύχρονη ιστορία (μεταρρυθμίσεις Σουφλιά-Κοντογιανόπουλου, Αρσένη-Ευθυμίου, έως και την κυρα-Γιαννάκου) ποιοι προστάζουν και ποιοι υποτακτικά προωθούν συμφέροντα, πάσχοντας ταυτόχρονα από επιλεκτική κώφωση προς τα αιτήματα της νεολαίας και των μέσων και χαμηλών οικονομικών κοινωνικών στρωμάτων.
Η αμηχανία που προκαλεί η δις εκδήλωση της σπουδάζουσας νεολαίας σε διάστημα λιγότερο από ένα χρόνο, ανάγκασαν την κυβέρνηση να υιοθετήσει «κλασικές» πρακτικές υποδαύλισης των μαζικών κοινωνικών κινημάτων και λαϊκών αγώνων. Από πέρσι ο πρωθυπουργός απολαμβάνοντας μεγάλη αποδοχή από τους πολίτες (μη έχοντας υπουργείο!!) προστατεύει τη Γιαννάκου ανοικτά και με κάθε μέσο, προβάλλοντας την αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού, πακέτο με τον λαϊκισμό του «να μπει επιτέλους μία Τάξη στο ελληνικό Πανεπιστήμιο».
Το Υπουργείο σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, από τη μία εμποδίζει την ουσιαστική ενημέρωση του μέσου πολίτη εμμένοντας σε μεμονωμένες σκηνές επεισοδίων, και από την άλλη διοχετεύει στον Τύπο απόψεις ανεκδιήγητων πανεπιστη-μιακών σοφών δασκάλων οι οποίοι επιχειρηματολογούν χειρότερα από αυτοσχέδια συζήτηση καφενείου. Προχωρά παράλληλα στην εξαγγελία πως: τον Μάιο θα επαναφέρουν τον «ηττημένο» νέο νόμο-Πλαίσιο, ο οποίος επαναδιαμορφώθηκε από τον επίπλαστο (λέγε με) Διάλογο με τοποθετημένους συνομιλητές, ερήμην των πραγματικά ενδιαφερόμενων (φοιτητών, μελών ΔΕΠ) και κυρίως της ίδιας της κοινωνίας.
Παράλληλα γίνεται μεγάλη προσπάθεια να αμαυρωθούν και να απαξιωθούν οι μαζικοί αγώνες και το περιεχόμενό τους, είτε υποστηρίζοντας πως πρόκειται για «φασίζουσες μειοψηφίες» είτε ταυτίζοντας τους φοιτητές με άτομα του υποκόσμου τα οποία μάλιστα «χρίζουν ψυχιατρικής μελέτης». Είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως δεν πρόκειται για κάτι πρωτότυπο. Είναι ντροπή που στον 21ο αιώνα συνεχίζουν να ακολουθούν την περπατημένη άλλων εποχών και μάλιστα άλλων καθεστώτων.
Ας θυμίσουμε λοιπόν στοιχεία της νεοελληνικής ιστορίας (πηγή Κ. Ελευθεροτυπία 28/1). Η χούντα στις αρχές του ’70 με μισθωμένους πράκτορές της, ανέφερε στην κοινή γνώμη πως στις τότε καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου γίνονταν «βανδαλισμοί και σεξουαλικά όργια με δράστες κομμουνιστές, αναρχικούς και εξωπανεπιστημιακά κακοποιά στοιχεία» (προσοχή στο ανάλογο του εσκεμμένου τσουβαλιάσματος των δραστών). Την περίοδο ‘79-’80 η τότε κυβέρνηση της ΝΔ και ο… θείος Κ. Καραμανλής υιοθέτησε παρόμοιες πρακτικές με ελαφρώς χαλαρότερες κατηγορίες, προσπαθώντας να περάσει τον νόμο-Πλαίσιο 815 κατηγορούσε τα κόμματα της αριστεράς και το «ανεύθυνο» ΠΑΣΟΚ για την καλλιέργεια «κλίματος τρομοκρατίας και ανομίας» στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Σε επιχειρησιακό επίπεδο η επιθετική συμπεριφορά της κυβέρνησης καταγράφεται από το ότι παρατηρούμε μία -κατά τα άλλα αναμενόμενη- μετάλλαξη: οι αστυνομικοί «ακίνητα στρατιωτάκια» οι οποίοι έδερναν και δέρνουν κόσμο ταΐζοντας τον χημικά, πλέον δέρνουν προφασιζόμενοι τους διαδηλωτές (βλέπε ξυλοδαρμό φοιτητή στη Θεσσαλονίκη…), άλλοτε δε εφορμώντας προκλητικά από κλούβες των ΜΑΤ.
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων – Τοπική κοινωνία
Σε τοπικό επίπεδο η τρομολαγνεία και η λάσπη στο φοιτητικό κίνημα έχει επίσης πολυάριθμα καταγεγραμμένα γεγονότα. Ξυλοδαρμοί φοιτητών σε επαρχιακές πανεπιστημιουπόλεις από εμφανιζόμενες «θιγόμενες και αγανακτισμένες φοιτητικές μερίδες». Το σχέδιο σαφές: η διάχυση του κλίματος τρομοκρατίας το οποίο καλλιεργούν εδώ και πολύ καιρό (επεμβάσεις των ΜΑΤ, αθηναϊκά ΜΜΕ) ώστε να αποτρέψουν την συμμετοχή της κοινωνίας σε διαδηλώσεις, από την πρωτεύουσα στην περιφέρεια. Ο στόχος επίσης σαφής: να εκμεταλλευτεί η κυβέρνηση τα αναμενόμενα συντηρητικά ανακλαστικά των μικρών τοπικών κοινωνιών, σε πρωτοφανή ερεθίσματα αστυνόμευσης και κλίματος φοβίας, ώστε να καταδικαστούν και οι κατά τόπους αγωνιστικές εκδηλώσεις.
Στα Γιάννενα, πέρα από το ότι ο –κατά τα άλλα- κύριος πρύτανης Γεροθανάσης έχει διατάξει τη διακοπή της θέρμανσης των πανεπιστημιακών κτηρίων, είχαμε ένα από τα πιο έκδηλα επεισόδια οργανωμένης παρακρατικής κρούσης στις φοιτητικές καταλήψεις. Πολυπληθή ομάδα «επιφανών» μέλών της ΔΑΠ – ΟΝΝΕΔ και της νεοφασιστικής Χρυσής Αυγής έδειραν δύο συναδέλφους μας στο Τμήμα του Φυσικού, δρώντας ως Συμμορία. Τα τοπικά ΜΜΕ, μαθημένα στην «ζύμωση» με τα τοπικά Σ.Κ.Α.Τ.Α και τα πολιτικά -και όχι μόνο- συμφέροντα που τα συγκαλύπτουν αρνούνται να δημοσιεύσουν την ονομαστική καταγγελία την οποία ψήφισαν όλοι οι φοιτητικοί Σύλλογοι και συνυπέγραψε στη συνέχεια και το Συντονιστικό Καταλήψεων του Π.Ι, κρατώντας την τοπική κοινωνία ανενημέρωτη για τις πρακτικές αυτές, που και φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς έχουν.
Το αποκορύφωμα ήρθε την Τετάρτη 31/1, όταν οι φοιτητικοί σύλλογοι στο αίτημά τους να εισέλθουν σε ένα δημόσιο κτήριο, τη Νομαρχία Ν. Ιωαννίνων, με σκοπό να κρεμάσουν ένα πανό καταθέτοντας και τα ψηφίσματά των Συλλόγων τους, έλαβαν ως απάντηση την προκλητική συμπεριφορά Νομάρχη, νομ. Υπαλλήλων, δυνάμεων των ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και των χημικών δηλητηρίων τους στο κέντρο των Ιωαννίνων (το τελευταίο ανάλογο περιστατικό σημειώθηκε το 1994). Η κίνηση αυτή συνοδεύτηκε με επικριτικά για τους φοιτητές δημοσιεύματα την επομένη, τα οποία αν και αφορούσαν μερίδα του τοπικού Τύπου επέμεναν να κρατάνε την τοπική κοινωνία ανενημέρωτη επιδιώκοντας τη σύγχυση, ενώ επιμελώς συγκάλυπταν τις «χοντράδες» των τοπικών αρχόντων (εντολέας της εν λόγω επέμβασης των ΜΑΤ ήταν ο Νομάρχης Α. Καχριμάνης).
Η απάντηση που δώσαμε ήταν ηχηρή και μαζικότατη. Το συλλαλητήριο διαμαρτυρίας την επόμενη κιόλας ημέρα, για την καταδίκη της πρωτοφανούς στάσης των δυνάμεων της αστυνομίας και της υπόδειξης των ηθικών αυτουργών και εντολοδόχων (κυβέρνηση και Νομάρχη Ν. Ιωαννίνων), είχε 1000 και πλέον διαδηλωτές ενώ κατά τη διάρκειά του βροντοφώναξε τα αιτήματά του και καταδίκασε με τον κατάλληλο τρόπο τους υπαιτίους.
Μονόδρομός η μετωπική ρήξη
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα σκηνικό έντασης. Στο σκηνικό αυτό όσο θα εμφανίζονται νέα κυβερνητικά αδιέξοδα για τον έλεγχο της κατάστασης και την τελική υλοποίηση της αναδιάρθρωσης, και όσο οι ημέρες θα «μυρίζουν» προ-εκλογές, η κατάσταση θα αποκτά όλο και περισσότερο πολεμικά χαρακτηριστικά. Είναι δεδομένο πως το φοιτητικό κίνημα θα εκδηλώνεται από εδώ και στο εξής εντονότερα, ενώ αναμένεται να χτυπηθεί άγρια από εντεταλμένους, ένστολους ή παρακρατικούς.
Εμείς σαν φοιτητές είμαστε εκ των πραγμάτων σε αμυντική θέση και λόγω αντικειμενικών δεδομένων όπως:
- η σπουδαιότητα της συνταγματικής αναθεώρησης του Άρθρου 16,
- η προσεχής ψήφιση των αλλαγών,
- η επιθετική συμπεριφορά του Υπουργείου με την επαναφορά του νόμου-Πλαισίου,
- οι προσεχείς εκλογές και το γεγονός πως ενδεχόμενη ήττα της κυβέρνησης ΝΔ στη μάχη της αναδιάρθρωσης θα θέσει ρητά τη λαϊκή απαίτηση για τη βάση και τις κατευθύνσεις της όποιας επόμενης επιχειρούμενης αναδιάρθρωσής,
- η ήδη επιβαρημένη κατάστασή με το χαμένο εκπαιδευτικό χρόνο, με την οποία θα ασχοληθούμε με τη δέουσα σοβαρότητα και προσοχή όταν έρθει η στιγμή…, κ.α.
'Εχουμε μία και μόνο επιλογή: να συνεχίσουμε τον αγώνα μας, να υποστηρίξουμε το δυνατόν περισσότερο τις καταλήψεις και τις εκδηλώσεις των συλλόγων μας, να παρεμβαίνουμε σε συντονιστικά προτάσσοντας το συμφέρον των φοιτητών αποτρέποντας γραφειοκρατικές λογικές και πρακτικές, να συμμετέχουμε δυναμικά σε συλλαλητήρια και δημόσιες φοιτητικές παρεμβάσεις (πανελλαδικές ή τοπικές) και οπωσδήποτε να ενημερώνουμε όσο είναι δυνατό τους συνανθρώπους (εντός και εκτός Πανεπιστημίου), το περιβάλλον μας το οποίο είναι πιθανό να είναι ανενημέρωτο ή παραπληροφορημένο.
Ασφαλώς κάτι ακόμα το οποίο θα πρέπει να σχεδιάσουμε είναι ένα συντεταγμένο «Χτύπημα» στα ενδοπανεπιστημιακά συμφέροντα κάθε λογής «επαγγελματιών κουμανταδόρων» που τσεπώνουν χρηματοδοτήσεις, διαχειρίζονται τη δημόσια περιουσία σαν «τσιφλίκι» τους. Συμφέροντα που έχουν στήσει μηχανισμούς ελέγχου της ακαδημαϊκής κοινότητας με άξιους συνεργούς τα δημοκρατικά τοποθετημένα συνδικαλάκια των κομματικών γραφείων. Μέσα σε όλα αυτά σίγουρα περιθωριοποιούνται υγιή στοιχεία του κλάδου των μελών ΔΕΠ, από τις θεσμικές διαχειριστικές διαδικασίες. Οι κομματικές παρατάξεις και νεολαίες έχουν ιδιαίτερη ευθύνη για ότι γίνεται στα ελληνικά πανεπιστήμια αφού αντί να καταγγέλλουν συγκαλύπτουν απολαμβάνοντας ανταλλάγματα και προνόμια.
Είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου πως αν και η σύγχρονη ελληνική κοινωνία έχει αρχίσει να αποκτά πολύπλοκα νοσήματα και κόμπλεξ αποτέλεσμα αλλεπάλληλων δυτικότροπων μεταλλάξεων, και έχει προφανείς τάσεις εσωστρέφειας, υπάρχει κόσμος που πιστεύει σε εμάς και έχει ανάγκη να βλέπει την νεολαία σε διεκδικητική θέση απέναντι σε αντιδραστικές και αντιλαϊκές πολιτικές καθώς επίσης και φασίζουσες (ή τουλάχιστον αρτηριοσκλη-ρωτικές) πρακτικές διαχείρισης του δημόσιου έργου.
Επιδίωξη μας είναι να συμπαρασύρουμε κομμάτια της κοινωνίας τα οποία έχουν πέσει σε λήθαργο. Να έχουμε πάντα στο μυαλό μας πως οι αντιδράσεις των θιγόμενων λαϊκών πλειοψηφιών δεν είναι τόσο εύκολα προβλέψιμες. Η καταπιεζόμενη κοινωνία όταν ξυπνά… ξυπνά με συσσωρευμένη αγανάκτηση η οποία μπορεί να γίνει…οργή. Τέτοιο παράδειγμα είμαστε και εμείς μία μέχρι χτες καλοκοιμισμένη νεολαία η οποία μόλις άρχισε να ξυπνά…
Ιωάννινα, Φεβρουάριος 2007
Φοιτητική Ανεξάρτητη Κίνηση
…ο Λόγος στους Φοιτητές
|
